Wat is Shiatsu? 

 

Shiatsu betekent letterlijk vingerdruk (shi = vinger, atsu = druk). Bij Shiatsu worden de duimen, en soms de handpalmen en vingers, gebruikt om druk uit te oefenen op bepaalde plaatsen op het lichaam. Shiatsu-therapie is ontstaan uit een systeem van oefeningen en zelfmassage in China ongeveer 580 jaar voor C. In de 6e eeuw werd de methode in Japan geïntroduceerd en werden de massagetechnieken verder ontwikkeld. Deze manier van masseren werd erg belangrijk in de Japanse geneeskunde. De punten op het lichaam waar druk wordt uitgeoefend tijdens een shiatsubehandeling komen veelal overeen met de punten die in de Chinese geneeskunst als punten op meridianen bekend staan (acupunctuurpunten).

 

Er zijn allerlei verschillende stijlen binnen shiatsu. De stijl van Tokujiro Namikoshi (die in deze praktijk wordt toegepast) is een zeer specifieke stijl die aansluit bij de westerse kennis over anatomie en fysiologie, en zich met name richt op het herstellen van fysieke onbalans. In 1956 erkende het Ministerie van Volksgezondheid in Japan deze vorm van Shiatsu als een effectieve en reguliere behandelwijze. 

 

Namikoshi is een grote stimulerende kracht geweest in het proces van acceptatie in de westerse wereld. Er wordt voortdurend onderzoek gedaan naar de mechanismen die Shiatsu zo'n succesvolle therapie maken. De werking wordt tegenwoordig meestal verklaard met behulp van moderne inzichten in de werking van het zenuwstelsel en de relaties tussen huid, botten en organen. Feitenkennis van de medische wetenschap wordt zeker niet over het hoofd gezien. Als gevolg van het succes waarmee Shiatsu wordt toegepast, is de behandelmethode inmiddels breed gewaardeerd en geaccepteerd. Veel zorgverzekeraars hebben deze therapie dan ook in hun vergoedingspakket opgenomen.